stomatologji

stomatologji

Departamenti i Stomatologjise

Departamenti i Stomatologjise ne Kliniken Zogu i Pare ofron sherbime:


Implantologjia


Implantologjia është një degë e stomatologjisë që gjen perdorim te gjere tek pacientet me humbje të pjesshme ose të plotë të elementeve dentare duke ndihmuar qe te pacietet te kene proteza fikse si per nga ana funksionale ashtu edhe nga ana estetike.
Domethenia e implantologjise është inserimi i vidave ne titanium (implante) në strukturen kockore duke simuluar rrënjët natyrore të dhëmbëve. Eshte provuar klinikisht se 95-98% te impianteve dentare kane rezultat ekselent.
Pas inserimit te impiantit dentar, pacienti i nenshtrohet nje faze te dyte duke pritur gjithmone osteointergrimin e impiantit ne strukturen kockore. Pacienti do të përdorë protezën e levizshme per te zëvendësuar ate fiksen për një periudhë duke filluar nga 3 deri 6 muaj. Gjate kësaj periudhe është parashikuar vendosja e implanteve me një protezë fikse provizore që më vonë do të zëvendësohet nga një proteze fikse definitive. Mirepo, ne kohet e sotme, teknologjia moderne e impianteve ofron tekniken e implanteve me ngarkim te menjehershem: kjo teknikë parashikon vetem nje faze te vetme, ajo e inserimit te impiantit ne kocke dhe vendosja e kurorave dentare ne me pak se 24 ore.


Radiologji Dentare Diagnostikuese


Radiologjia është degë e Odontoiatrisë, e cila përdor teknologji fotografike për të diagnostikuar sëmundje, si dhe për kërkime shkencore. Radiologjia ka pësuar në pesëdhjetë vitet e fundit një zhvillim të jashtëzakonshëm falë dixhitalizimit te saj në diagnostike dhe terapeutike dhe sot zë një rol qëndror dhe thelbësor në diagnostikimin dhe trajtimin e pjesës më të madhe të sëmundjeve të njeriut.
Radiografitë në fushën e stomatologjisë bëhen në disa forma të cilat janë: radiografia ortopanoramike, radiografia endorale, teleradiografia (cefalometria) latero-laterale dhe anterio-posteriore.

RADIOGRAFIA ORTOPANORAMIKE
Ortopanorameksi ose sic quhet ndryshe edhe radiografia panoramike e harkatave dentare, është një teknikë radiologjike që prodhon një imazh të dhëmbëve, të harkatave dentare dhe të bazave kockore të poshtme dhe të sipërme në një film.
Ky ekzaminim është i një rëndësie të madhe për të vlerësuar gjendjen e shëndetit oral para fillimit të trajtimit stomatologjik si dhe për identifikimin e patologjive të ndryshme që mund të shfaqen në kavitetin oral si: malformimet dentare, kistet dhe tumoret në alveolat dhe në pjesët skelektrike që rrethojnë dhëmbin.
Në fushën pediatrike rëndësia e ekzekutimit të ortopanorameksit ngelet në evidentimin e fazës së zhvillimit tëdenticionit, zhvillimit të sythave të elementëve dentar, eruptimit së tyre dhe anomalive të ndryshme.
Ky ekzaminim përdoret më së shumti në vlerësimet odontoiatrike, por nuk përjashtohen rastet kur studjohet kompleksiteti i strukturave të gojës dhe evidentimi i patologjive kirurgjikale, onkologjike, otorinolaringologe dhe maxilo-faciale.
Ky vlerësim është një ekzaminim i lehtë për tu kryer dhe mbi të gjitha nuk shkakton dhimbje tek pacientet.

TELEKRANIO DHE CEFALOMETRIA
Teleradiografia është një egzaminim radiologjik, e cila kryhet nën kërkesën e mjekut stomatolog me specialitet nëortodonti. Ky lloj ekzaminimi shërben për të vlerësuar anomalitë në zhvillimin dhe pozicionin e dhëmbëve dhe të kockave të nofullës së sipërme dhe të poshtme më qëllim për të parandaluar, eliminuar ose reduktuar anomali të tilla duke u përpjekur për të mbajtur nje ekuilibër të bazave kockore apo të elementëve dentare.
Në filmin e teleradiografisë duhet të jenë të dukshme në mënyrën më të mirë të mundshme strukturat kockore që mëpas dentisti të jetë në gjendje të kryej analizat e duhura për përcaktimin e raporteve të bazave kockore, mënyrën se si janë të pozicionuar dhëmbet në bazat e tyre kockore dhe parashikimin e rritjes së pazientit.
Teleradiografia mund të kryhet në tre projeksione: latero-laterale, postero-anteriore dhe aksiale. Më i përdorur gjerësisht në diagnostikimin cefalometrik është latero-lateral.

RADIOGRAFIA ENDORALE
Radiografitë endorale shërbejnë për diagnostifikimin korrekt e më të detajuar të patologjive që i përket dhëmbit apo strukturave fshqinj të dhëmbit përkatës. Ky ekzaminim i lejon mjekut stomatolog të ketë informacione të detajuara nga 1 deri në maksimum 3 dhëmbëve në një film të vogël. Kjo është kthyer në një ndër metodat më të përdorura në klinikat stomatologjike.

Egzistojne 3 tipe të radiografisë endorale:

Radiografitë periakipale: që kryhet për një dhëmb ose dhe më shumë dhe që përdoret në endondonti.
Radiografitë bite-wing: me një radiografi të vetme arrihet të vërehet si kurora e sipërme e dhëmbëve të sipërm edhe atyre poshtëm. Shpesh përdoret përpara vizitës për të evidentuar kariesin në ato sipërfaqe ku dhëmët janë në kontakt me njëri tjetrin.
Radiografitë oklusale: tregohet një vizion i përgjithshëm të harkatës në planin horizontal.
Rrezet që pacientët marrin gjatë ekzaminimit reduktohen masivisht kur kryhen me një aparat dixhital duke minimizuar në mënyrë të dukshme rrezet X të përthithura nga vet organizmi.

Në cdo rast është shumë e rëndësishme që kushdo nga pacientët që është shtatzanë duhet të vë në dijeni mjekun stomatolog ose radiologun, përpara se të kryej ketë ekzaminim pasi kjo mund të ndikoj në zhvillimin e fetusit.

Kirurgji Dentare


Kirurgjia orale është ajo degë e stomatologjisë, që merret me ndërhyrjet kirurgjikale në kavitetin oral.
Më poshtë janë disa nga ndërhyrjet me të shpeshta që kryen mjeku stomatolog i specializuar në kirurgji orale:

Biopsia

Biopsia është një ekzaminim laboratorik i një indi të marrë nga trupi, e cila shërben për të bërë diagnozën midis sëmundjeve të ndryshme që mund të manifestohen. Eshtë një proçedurë rutinë në kirurgjinë orale, ku kirurgu zgjedh një pjesë indi të dyshimtë, bën inçizionin dhe e çon në laborator për të bërë diagnoza mbi natyrën e lezionit. Natyra e lezionit mund të jetë një manifestim oral i një sëmundjeje sistemike, një hipertrofizim nga trauma apo në rastin e një tumori e karakterizuar nga një formacion beninj ose malinj.

Ekstraksionet e dhëmbëve dhe rrënjëve të mbetura

Heqja e dhëmbëve është një ndërhyrje rutinë në kirurgjinë orale. Kirurgjia më e përhapur është heqja e dhëmballëve të pjekurisë, heqja e dhëmbëve të retinuar dhe gjithashtu heqja e dhëmbëve për arsye ortodontike, protezike, prej prishjes të parikuperueshme dhe së fundmi, të rrënjëve të mbetura që mund të çojnë në infeksione të kockës dhe në kiste.

Drenimi i abseseve

Abseset janë infeksione me origjinë endodontike ose parodontale, që përhapen në zonën e indeve të buta të gojës me variacione në madhësi,(nga një fryrje e lehtë në zonën përreth dhëmbit deri tek një fryrje që duket në pamje të jashtme), gjë kjo e cila mund të pëngojë frymëmarrjen. Kjo shoqërohet me temperaturë, dhimbje të vazhdueshme, lëvizshmëri të dhëmbëve dhe fryrje të nyjeve linfatike të qafës. Trajtimi kirurgjikal kryhet kur trajtimi i dhëmbit nuk ka patur sukses në eliminimin e absesit dhe konsiston në një incizion brenda në gojë, në zonën më të fryrë, dhe në disifektimin e hapësirës së infektuar, duke u shoqëruar ose jo, në varësi të rastit me antibiotik.

Apicektomi

Apicektomia është proçesi i prerjes së 3-4 mm të fundit të rrënjës së dhëmbit. Rekomandohet të kryhet vetëm në rastet kur trajtimi i kanaleve të dhëmbit nuk është treguar i suksesshëm për të eliminuar infeksionin ose kur nuk arrihet deri në fund të rrënjës. Proçedura konsiston në ekspozimin dhe heqjen e kockës që mbulon apeksin, prerjen dhe mbylljen e pjesës së hequr të rrënjës, duke shmangur në këtë mënyrë humbjen e dhëmbit.

Heqja e kisteve

Kistet janë formacione me përmbajtje likide, që mund të kenë ose jo origjinën nga dhëmbët. Rritja e tyre është e ngadaltë por nëse arrijnë në përmasa të mëdha mund të sjelli frakturën e kockës përreth saj. Kistet me origjinë dentare mund të vijnë nga një infeksion i apeksit të dhëmbit që rritet në mënyrë të pakontrolluar, nga rrënjë të mbetura nga një ekstraksion i pasuksesshëm, nga dalja e dhëmbëve tek fëmijët dhe nga dhëmbët e retinuar në kockë. Gjatë ekzaminimeve bazë radiologjike, kur vihet re prania e një kisti, këshillohet heqja e tij sa më shpejt në mënyrë që të shpëtohet dhëmbi por edhe kocka përreth.

Kirurgjia pre-protezike

Në rastet kur pacienti nuk mund të mbajë proteza fikse në gojë dhe kërkon të bëj protezë të lëvizshme, kirurgu duhet të vlerësojë nevojën e pacientit për të kryer kirurgjinë parapërgatitëse në mënyrë që proteza e lëvizshme të ketë stabilitetin maksimal në gojë. Ndërhyrjet kryesore preprotezike janë heqja e indeve të buta të tepërta, që kanë mbetur nga tërheqja e kockës, si pasojë e mungesës prej shumë kohësh të dhëmbëve dhe e toreve, që janë neoformacione të kockës në qiellzë ose në brendësi të nofullës së poshtme, që mund të pengojnë zbritjen e protezës.

Kirurgjia preimplantare

Implantet dentare konsiderohen si mënyra më e mirë për zëvendësimin e dhëmbëve, që mungojnë në gojë. Në rastet kur pacienti ka humbur para shumë kohësh dhëmbin, kirurgu duhet të vlerësojë nëse kocka e mbetur është e mjaftueshme për të mbajtur implantin. Kur nuk mjafton, trajtimi primar konsiston në vendosjen e kockës artificiale, për të rritur stabilitetin e implantit. Gjithashtu, në zonat e molareve, kirurgu vlerëson edhe afërsin me membranën e sinusit maksilar. Kur hapësira për implant nuk mjafton, kirurgu kryen proçedurën e quajtur “ngritje të sinusit” në të cilën ekspozohet kocka dhe më tej membrana e sinusit, dhe ngre lehtësisht membranën me strumenta të veçantë, në mënyrë që implanti të ketë lartësinë e duhur për të qëndruar në linjë me okluzionin.

Crregullimet e gjëndrave të pështymës

Gjëndrat e pështymës janë të ndara në gjëndra minore që ndodhen në të gjithë gojën si në faqe, qiellzë dhe buzë, dhe në gjëndra madhore që janë vetëm 3 të tilla. Këto prodhojnë pështymën dhe e sekretojnë nëpërmjet dukteve në të gjithë gojën. Prej pranisë së kalçiumit në pështyme, këto dukte mund të bllokohen nga formimi i gurëve që pengojnë sekretimin e pështymës. Ky bllokim sjell më tej dhimbje të vazhdueshme, sidomos para ngrenies, sjell gjithashtu erë të keqe të gojës dhe fryrje të zonës përreth. Përveç dukteve edhe gjëndrat e vogla, sidomos tek buza mund të zmadhohen duke sjellë pasoja estetike të dukshme për pacientin. Në disa raste gjëndrat e pështymës, si përshembull ato që ndodhen poshtë gjuhës, mund të çojnë dhe në formimin e pseudo-kisteve.


Proteza Dentare


Proteza është ajo pjesë e odontoiatrisë që merret me zëvendësimin e dhëmbëve që mungojnë në kavitetin oral. Me termin proteza dentare kuptohet një sërë opsione të trajtimit, ndërmjet të cilave zgjidhet sëbashku me pacientin, duke programuar zgjidhjen më të volitshmen si për nga ana funksionale dhe estetike për të.

Tipet e protezave janë të lëvizshme dhe fikse, kjo e fundit bëhet kur proteza ngjitet në dhëmbët natural apo dhe implante, ndërsa proteza e lëvizshme mbështetet në gingivën e pacientit që do të thotë që ai mund ta lëvizi atë.

Të rejat e fundit ( kanë qënë prej vitesh por që janë ekspozuar më së shumti këto 10 vitet e fundit) është që më parë proteza fikse aplikohej vetëm atëhere kur ishin prezent dhëmbët natyrale, ndërsa tani nëpërmjet implantologjisë mund të bëhet edhe tek pacientët që nuk kanë dhëmbë të tyret.

Të reja të tjera janë përbërja e materialeve, të cilat sa vijnë dhe e cojnë estetikisht një protezë më të ngjashme me dhëmbët dhe gingivë natyrale (dissilicato, zirconia, allumina), apo proteza të një precizioni ( faseta) të lartë, të cilat lejojnë të mbulojnë pjesën e jashtme të dhëmbëve me një shtresë të hollë qeramike.

Protezat duhet të kenë këto parametra:

Funksionale: pacienti duhet të ketë një përtypje të mirë dhe funksione artikulare të rregullta (hapje, mbyllja, lateralitet majtas-djathtas, protruzion-retruzion dhe fonetikë korrekte).
Resistenca: proteza duhet ti rezistojë forcave pertypëse dhe te jetë resistente ndaj likideve të gojës.
Jo alergjike: duhet te jetë e përgatitur me materiale që nuk dëmtojnë kavitetin oral.
Estetike: dhëmbet artificialë duhet te jenë sa më të ngjashëm me dhëmbët natyralë te pazienti ne mënyre për të mos alteruar profilin.

Shërbimet tona:

Proteza fikse: është e fiksuar tek dhëmbet shtyllë me anë të cementimit dhe nuk mund të hiqet nga vetë pacienti. Ku bëjnë pjesë:
1-Këllëfët (që mund të jenë metal-porcelan, zirkon-porcelan, paladium-porcelan, flori-porcelan). Këllëfët janë proteza për dhëmbë tek, ku është ruajtur rrënja. Ankorohen tek dhëmbët e përgatitur (monkonë) ose me anë të vidave endokanalare tek rrënja (Kurora Richmond)
2-Urat (si këllëfët mund të jenë me material metal-porcelan, zirkon-porcelan, paladium-porcelan, flori-porcelan). Tek urat dhëmbi që është hequr zëvendësohen nga një protezë që përmbajnë dhëmbin e hequr dhe dhëmbët nëkrahë të tij të cilët reduktohen në monkonë që protezohen. Dhëmbi që mungon së bashku me dhëmbët shtyllë formojnë urën.
3-Protezë mbi implante: në ketë rast rrënja e dhëmbit që mungon zëvendësohet me një implant në titanë ose aliazhe biokompatibël dhe mbi këtë vidhoset ose cementohet një protezë fikse.
4-Fasetat: fasetat janë shtresa të holla qeramike të cilat cementohen tek dhëmbët anteriorë në anën e dukshme.Fasetat mund të jenë një zgjidhje shumë e mirë për pacientët që kanë probleme estetike ( ngjyrë jo homogjene) tek dhëmbët e përparme, si dhe forma jo të njëjta apo dhe probleme të tjera. Fasetat mund të bëhen me dy mënyra, ose duke aplikuar qeramikën në pjesën e përparme të dhëmbëve ose të ketë shtresë të hollë qeramike e cila punohet në laborator, për ta ngjitur më pas tek dhëmbët. Kjo kapsulë e realizuar në laborator përputhet në mënyrë të përsosur me dhëmbin. Gjithsesi gjatë kësaj periudhe pacientit i vendosen faseta provizore në një periudhë një mujore, kohe e mjaftueshme për tu vënë më pas dhëmbi definitiv me gjithë modifikimet e nevojshme.

Protezat e lëvizshme: Me termin “protezë e lëvizshme” nënkuptojmë të gjitha protezat që mund të zëvendësojnë tëgjithë nofullën ose një pjesë të saj. Quhen të lëvizshme pasi mund të hiqen dhe të lahen me lehtësi nga pacienti. Protezat e lëvizshme ndahen në:
-Proteza totale: Proteza totale vendoset atëhere kur pacienti nuk ka asnjë dhëmb në kavitetin oral. Ajo është e përbërë nga një strukturë mbajtëse me rezinë akrilike dhe dhëmbë rezine, e cila mbahet tek nofulla e pazienti. Kjo protezë respekton profilin dhe funksionet përtypëse të pacientit. Quhet totale e lëvizshme pasi mund të hiqet nga pacienti dhe të lahet në cdo moment të ditës. Për të vendosur këtë lloj proteze pacienti duhet të ketë një sasi kocke në mënyrë që ajo të qëndroj në mënyrë natyrale.
-Proteza parciale: proteza parciale ankorohet tek dhëmbët e mbetur me kroshe teli. Ajo është e përbërë nga njëstrukturë rezine akrilike dhe dhëmbë rezine.
-Proteza e skeletuar: është një protezë parciale me një strukturë mbajtëse metalike
-Proteza e skeletuar me attachment: është një protezë mikse e cila përbëhet nga elementv shtylle sic janë dhëmbët të cilët vendosen në këllëf, një protez e skeletuar me kroshe metalike, të cilat e bëjnë këtë lloj proteze të jetëstabël por edhe që pacienti të ketë mundësi ta heqi dhe ta vendosi vet në cdo moment të ditës.
-Vide e derdhur: është një lloj vide metalike e cila përgatitet në laborator dhe vendoset tek rrënja e dhëmbëve. Kjo vidë i jep dhëmbit më shumë stabilitet në rastin kur dhëmbi përbëhet vetëm nga rrënja.